~★ Luvless Paradise ★~

เคยคิดไหมว่า...นอกจากมนุษย์แล้วสัตว์ก็เล่านิทานเป็น ?

[SF] Rabbit Say 'Good Bye'

กระต่าย ตัวหนึ่งในป่า...มันผอมโกรกและมีขนสีขาวขุ่น มองดูไม่น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกระต่ายทั่วไปเลยแม้แต่น้อย ขนสีขาวอันขมุกขมอมของมันมีเศษดินและเลนเปื้อนเปรอะไปทั่ว และดวงตากลมโตที่เคยใสแจ๋วเหมือนลูกปัดแดงบัดนี้เป็นสีแดงคล้ำ เต็มไปด้วยร่องรอยโศกเศร้าหม่นหมองอันยากที่จะกลบฝัง

ขอบตาของมัน แดงช้ำ...ดูโรยล้ากว่ากระต่ายหนุ่มสาวทั่วไป เมื่อยามที่มันเดินอุ้งเท้าจะสั่นน้อย ๆ คล้ายไม่มีเรี่ยวแรงก้าวย่าง ทว่าท้ายที่สุดมันก็ไม่เปลี่ยนใจที่จะตัดสินใจลาจากป่าแห่งนี้


ป่านี้ไม่ใช่ป่าที่มันอยู่มาก่อนตั้งแต่เมื่อมันถือเกิด แต่มันย้ายป่าที่อยู่มาแล้วหลายครั้ง คงเพราะมันต้องการค้นหาสิ่งที่มันจะต้องทำมาตลอดชีวิตของมันทว่าไม่เคยพบ และครั้งนี้เองก็ถึงเวลาแล้วที่มันจะบอกลาป่าแห่งนี้ที่มันอาศัยอยู่มาหลายฤดูไปอีกครั้ง

สัตว์ป่าหลายตัวเอ่ยถาม…

"เจ้า...จะเดินทางหนีไปยังป่าใด ?"

กระต่ายมองหน้าสัตว์ที่เอ่ยถามแล้วได้แต่ตอบว่า

 

สัตว์บางตัวไม่เข้าใจ...
ถึงแม้พวกมันจะไม่ได้นิยมชมชอบเจ้ากระต่ายมากมายเป็นพิเศษ แต่พวกเขาก็มิได้เกลียดมัน

 

ลูกสัตว์หลายตัวแอบหนีจากพ่อแม่เพื่อมาล่ำลา...เจ้ากระต่ายได้แต่ยิ้มให้แก่เพื่อนเล่นต่างวัยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

" พี่จะไปที่ไหนหรือ? ที่นี่ไม่ใช่บ้านพี่หรืออย่างไร? "

เจ้ากระต่ายฟังลูกสัตว์ซึ่งเป็นเพื่อนเล่นเอ่ยถามอย่างไม่สบายใจ มันได้แต่ยิ้ม...แล้วจึงตอบ

" อย่าห่วง...ยังมีอาณาจักรมากมายให้แวะเวียนไปอาศัย ตัวพี่จำเป็นต้องย้ายไปเรื่อย ๆ เพื่อค้นหาอาณาจักรที่เป็นของตัวพี่เอง และค้นหาคนซึ่งเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง เหตุผลที่ตัวพี่ต้องไปแล้ว...ก็เพราะที่นี่ไม่มีคนของพี่อยู่ เมื่อรู้ว่ายังไม่พบพี่จึงต้องไปจากที่นี่เสียที "

 

... เด็ก ๆ ฟังแล้วสบายใจ ที่กระต่ายยังมีที่ไปซึ่งฟังดูน่าอยู่และสุขสบายดี ไม่น่าจะมีความลำบากอะไรรออยู่ ดังนั้นลูกสัตว์ทุกตัวจึงเอ่ยคำล่ำลากับกระต่ายแล้วจึงแยกย้ายกลับบ้าน

ที่เหลือ...

มีเพียงลูกเสือที่เริ่มจะเติบโตเต็มวัย มันยังยืนจับจ้องเจ้ากระต่ายด้วยสายตาเดียวดายก่อนจะเดินเข้ามาวนรอบ ๆ เจ้ากระต่าย มันปรารถนาเพียงให้ในค่ำคืนสุดท้ายนี้กระต่ายจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุข

เจ้ากระต่าย...ซุกซบลงบนตัวมันเพื่อนอนหลับอย่างสบายในคืนสุดท้าย ก่อนที่จะออกเดินทางเมื่อฟ้าสางเดินทางมาเยือน

ระหว่างที่ดวงดาราและเดือนดวงโตลอยเลื่อน ท้องฟ้าสีแพรต่วนเข้มห่อหุ้มผืนป่าเพื่อใช้ความมืดมิดต่างคอกกั้น แบ่งให้เสือหนุ่มกับร่างสีขาวจ้อยคลับคลายอยู่โดดดายกันเพียงลำพังกลางพุ่มพฤกษ์

"สภาพเจ้าโรยล้าเหลือเกิน จะไปใย ?"

เสือหนุ่มถามในขณะที่เจ้ากระต่ายเพียงซบลงบนเส้นขนอ่อนนุ่มของมันพลางหลับตานิ่ง

" แล้วทำไม...ข้าพเจ้าจะต้องไม่ไปเล่า ? "

เจ้าเสือหนุ่มสะบัดเสียงครางฮึ่ม ๆ ในลำคอ ก่อนร่างลายพาดกลอนจะเอ่ยคำเสมือนไม่ชอบใจเท่าใดนักที่ตนเองถูกยอกย้อน

" เจ้าทำราวกับอยู่ป่านี้ข้าจะปกป้องเจ้าไม่ได้ ถึงแม้ว่าใคร ๆ จะไม่ใคร่ใส่ใจจะปกป้องเจ้านัก...ทว่าตัวข้ายังมีพละกำลังของวัยหนุ่มอยู่ มากพอที่จะปกป้องเจ้าได้นะ…แล้วทำไมเจ้าจึงอยากจะไปจากที่แห่งนี้เล่า ? "

กระต่ายนิ่งไป...ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา

" ข้าพเจ้าฝัน...อยากจะได้สถานที่ซึ่งเป็นของตัวข้าพเจ้าเอง และฝัน...อยากมีคนของตัวเอง คนที่ข้าพเจ้าจะวางใจ วางหัวใจไว้บนอุ้งเท้าของเขาได้ยามที่ข้าพเจ้าเหนื่อยล้า "

เสือหนุ่มได้ฟัง...มันก็ยกหางยาว ๆ ขึ้นเกี่ยวร่างน้อยของเจ้ากระต่ายตัวเล็กขึ้น ก่อนที่จะดันให้นอนลง แล้วจากนั้นจึงใช้อุ้งเท้าที่ใหญ่โตซึ่งเก็บเล็บแหลมคมเอาไว้อย่างเรียบร้อย วางลงบนลำตัวผอม ๆ ของเจ้ากระต่ายตัวเล็กจ้อยนั้น

" เจ้าจงมอง...ในดวงตาข้าซิ "

เจ้ากระต่ายไม่เข้าใจ...แต่มันก็มองเข้าไปในดวงตาของเสือหนุ่ม
มันเห็นเงาของตนเองในแก้วตาซึ่งใสเป็นประกายใต้รูปตาคมกริบอย่างเผ่าพันธุ์เสือนั้น

" เห็นหรือไม่ ? …เจ้ามีอาณาจักรของตัวเจ้าเองแล้วในดวงตาของข้า แล้วตัวเจ้าก็มีตัวตนที่งดงามในดวงตาของข้า "

เสือหนุ่มเอ่ยบอกเสียงเบา ในขณะที่เมื่อเจ้ากระต่ายที่ได้ฟังก็ค่อย ๆ แย้มยิ้มอย่างดีใจ...เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกถึงความอบอุ่นลุกเรืองอยู่ภายในอก เหมือนฝูงหิ่งห้อยรวมตัวกันก่อให้เกิดแสงสว่างอ่อนระเรือง ทว่าให้ความอบอุ่นปลอดภัย

" อาณาจักรของเจ้า สถานที่ของเจ้า...ล้วนอยู่ในตัวข้า แล้วเช่นนี้เจ้ายังจะทอดทิ้งข้าไปใย ? "

เสือหนุ่มหลับตาลงก่อนจะเอ่ยต่อ น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยร่องรอยสั่นไหวเหมือนปีกแมงปอแตะไล้ให้เกิดรอก คลื่นเบาบางในบึงสงัด ซุกซ่อนความกลัวและเปลี่ยวเหงาไว้โดยไม่คิดที่จะแบ่งปัน

" เพียงแค่ข้าหลับตาลง...อาณาจักรของเจ้าก็จะเป็นของเจ้าตลอดกาล แบบนี้เจ้าพอใจหรือไม่? "

เสือหนุ่มซุกปลายจมูกของมันลงบนศีรษะเล็ก ๆ ปุกปุยด้วยขนขาวอย่างปรารถนาเอ่ยบอกถ่อยคำที่มันไม่อาจย้ำด้วยการพูดอย่างตรงไปตรงมาได้หมด

“ เพียงแค่ข้าหลับตาลงเท่านั้น...ก็จะไม่มีผู้ใดรุกรานอาณาจักรแห่งเจ้าได้แม้เพียงครึ่งอุ้งเท้า แล้วเหตุนี้เจ้าจะทิ้งข้าไปใย?”

กระต่าย ยกอุ้งเท้าที่มีขนลู่ลีบสีขาวขุ่นขึ้นแตะยังปลายจมูกใหญ่โตของเสือหนุ่ม มันเขี่ยเบา ๆ ส่งผลให้เสือหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

" ไปด้วยกันไหม ? "

เจ้ากระต่ายเอ่ยถาม แต่เจ้าเสือกลับเอ่ยถามกลับไปเช่นกัน

" ทำไม ?...เจ้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เลยหรือ ? "

กระต่ายตัวเล็กหลับตาลงบ้าง...ก่อนจะกางอุ้งเท้าแผ่ร่างตัวมันเองแบหราออก

" เจ้าได้ให้อาณาจักรของข้าพเจ้าแล้ว และเจ้าก็ทำให้ข้าได้รู้ว่า...ข้าพเจ้าได้มีคนของตัวข้าพเจ้าแล้วเช่นกัน "

เจ้าเสือหนุ่มไม่เข้าใจ มันจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

" คนของเจ้า...ผู้ใดหรือ ? "

เพียงฟังคำถามนั้น เจ้ากระต่ายก็ค่อยลืมตาขึ้น แล้วจากนั้นมันจึงย้อนถามเสือบ้าง

" เจ้าเห็นอาณาจักรของเจ้าในดวงตาของข้าไหม ? "

 

 

เสือคิดได้เช่นนั้นแล้ว มันจึงแยกเขี้ยวใส่กระต่ายก่อนที่จะขดตัวของมันเอง ห่อกระหวัดรัดพันร่างกระต่ายตัวเล็ก ๆ ไว้

" ร้ายเสียจริง!...นี่เจ้าหลอกให้ข้ามาพูดนี่ แล้วถ้าเจ้าไม่บอกว่าจะจากไป...ตัวข้าคงไม่มีวันพูดสิ่งใดอย่างวันนี้ "

เสือบ่นเบา ๆ แต่บนท่าทางเหล่านั้นดวงตาคมกริบก็ละลายแววโศกให้จากไป ...บัดนี้มันปรารถนาเพียงความสุขจากการอยู่ร่วมกันเท่านั้น

บางที...ใคร ๆ อาจจะไม่เคยรู้ แต่เจ้าเสือหนุ่มผู้เก่งกาจนั้นมันก็มีเรื่องที่ตัวมันไม่เก่งอยู่บ้างเหมือนกัน ซึ่งนั่นก็คือการพูดจา

" ข้าพเจ้าไม่ได้หลอกให้พูด แต่ข้าพเจ้ากำลังคิดว่าถ้าหากเจ้าไม่พูดอันใด นั่นหมายความว่าข้าพเจ้าจำเป็นที่จะต้องเดินทางไปหาคนของตนเอง...ที่อื่น "

โดยลึกแล้วเจ้ากระต่ายปรารถนา...ให้เสือหนุ่มเป็นคนของมัน
ทว่ามันไม่เคยคาดหวังให้เจ้าเสือคิดว่าตัวมัน...คือคนของเสือเช่นกัน

เพราะมันปรารถนาเพียงได้รัก...โดยไม่ขอบอกคำรัก

...



หลัง จากในคืนนั้นทุกตัวในป่าจะได้เห็น...ภาพของเสือหนุ่มตัวโตอันมีกระต่ายตัว ผอมกระโดดตามติดอยู่ไม่ห่าง ไม่ปรารถนาจะแยกจากกัน และไม่ปรารถนาที่จะฟาดฟันเพื่อใคร พวกมันเพียงมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขเพื่อคนของตนเองเท่านั้น



อาณาจักร ของเจ้ากระต่าย...สวยงามเสมอในดวงตาของเสือหนุ่ม และยังคงสวยงามอยู่เช่นนั้นตราบจนวันสุดท้ายของร่างลายพาดกลอนที่ใหญ่โตจะ ยังมีชีวิตอยู่

และอาณาจักรของเสือหนุ่มเอง...ก็ยังคงงดงามอยู่เสมอในดวงตาของเจ้ากระต่ายตัวจ้อยที่อยู่เบื้องหน้ามันเช่นกัน

 

เรื่องนี้เขียนมาตั้งปีกว่า...หรืออาจจะ2ปีแล้วค่ะ
เราเอามาeditใหม่ แก้สำนวนและอื่นๆนิดหน่อย

เรื่องสั้นนี้เกิดจากการที่คิดว่า...ถ้าคนเราอยากมีอำนาจ เป็นราชา เป็นเจ้าของอะไร ๆ และอยากมีทุกอย่างเป็นของตัวเองไปซะหมด

แบบนี้ถ้าคนทั่วโลกอยากเป็นราชากันหมดทุกคน มันมิแย่เหรอไงนะ

อันที่จริง เราคิดว่า...อยู่ที่ใจ
เราคิดว่า...ทุกคนเป็นราชาอยู่แล้ว อาณาจักรของตนเองทุกคนก็มีอยู่แล้ว คนของตนเองนั้นพวกเขาก็มีอยู่แล้ว เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ตัว

...คนบางคนเลือกจะลงทุนลงเวลากับอำนาจ

แต่ คนบางคนเลือกจะทุ่มเวลาและทุกนาทีเพื่อคนที่ตนรักและห่วงใย ไม่ว่าจะเป็นคนสักกี่คน เป็นใคร พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน หรือใครบางคนที่ได้พบเจอแม้ไม่ได้เป็นญาติสนิทกัน

คำว่า’ของ ๆ เรา’...คำนี้กินนัยไม่เหมือนกันในหัวใจของแต่ละคน

ถ้าคนไหนที่ไม่เคยมีความโลภ...ก็คงต้องการแค่ความสุขและใครสักคนที่เป็นคนของเรา

แต่ถ้าคนไหนโลภ...คำว่า 'ของ ๆ เรา' จะกินนัยขยายไปไม่รู้ที่สุดสิ้น ไม่เคยที่จะรู้จักพอ และอยากได้ทุกอย่างไว้เป็นของตนเองไปซะหมด

ไม่ว่าคน...เงิน...หรือว่าของอะไรอย่างอื่น

แต่ถ้า...
ถ้าหัวใจเรารู้จักคุณค่าของคนของเราคนเดียว

มันก็คงง่ายนิดเดียวที่คุณจะเป็นราชา
มันก็คงจะง่ายนิดเดียว...ที่คุณจะมีดินแดนอันงดงามสงบสุขของตนเอง
และมันก็คงง่ายนิดเดียวที่คุณจะมี...คนของตนเองอย่างแท้จริง

ไม่ว่าจะเพียง1คน...
หรือ10คน...100คน...หรือไม่รู้จบสิ้นของจำนวนผู้คนที่อยู่บนโลกใบนี้

ถ้าคุณอยากมีเหรอ ?
....ก็มองเข้าไปในดวงตาของคนที่รักเราสิ

แล้วคุณจะได้เห็น...ตัวเราที่งดงามเสมอในสายตาของเขาสะท้อนอยู่
และก็จะเห็นดินแดนแห่งหัวใจ ที่เขามอบสิทธิ์ให้เราเป็นนาย...ให้เราเป็นราชาหัวใจอยู่ที่นั่นเอง

ถ้า.....คนทุกคนพอใจอยู่ที่ตรงนี้
คุณก็คงจะได้ดินแดนงดงามที่สุดอยู่ในกำมือ
และคุณจะได้เป็นราชาที่ดีที่สุด...ในหัวใจของคนที่รักคุณมากที่สุด

และ....คุณจะได้คนของคุณที่รักคุณที่สุด
โดยที่คุณไม่จำเป็นต้องมีคนมากมายรายล้อม แต่ทว่าเขาเหล่านั้นไม่ได้รักคุณเท่ากับประชาชนเพียงคนเดียวคนนี้ของคุณเลย

…
ราชาที่งดงาม
ดินแดนที่งดงาม
และคนของคุณคนเดียว ที่งดงามตลอดชั่วลมหายใจ

มันจะมีความสุขแค่ไหนที่ได้เจอ...ก่อนที่จะตายจากไปอย่างไม่มีวันได้สัมผัสถึงความสุขอันนั้น